تلخابه

من علف می خورم

علف مرا می خورد

من گاو

تو گاو .

ما در طویله هامان سر گردانیم .

نه می شود شعر گفت و نه ترانه سرود...

هنوز گیجم .

گاها چشم ها چیزهایی را می بینند که حلاجی شان عقلا و منطقا بعید می نماید.

دیروز تعدادی از مدافعان حقوق از دست رفته که هیچ ٬ بر باد رفته زن ساعت ۱۷ میدان هفت تیر

تهران را برگزیدند برای رساندن غوغای درونشان که حالا تبدیل به فریاد که نه ٬ جیغ شده است .

آنها می خواستند حرف بزنند آنگونه که من با تو ٬

تو با دیگران ٬

دیگران با...

ماجرا همین بود و عمل نیز هم .و عکس العمل ها ... وای بر این ملت .مردان و زنان انتظامی ما که قرار

است امنیت را برای من ٬

تو ٬

دیگران و ...

فراهم کنند ٬ رفقامان را آنگونه کتک می زنند که گویی با آنان پدر کشتگی عشیره ای دارند . دیدنی بود

سوختنی .

 در کدام فرهنگ و تمدن ٬

در کدام برهه ی تاریخ ٬

کدام عصر ٬

ترازویی حرف را با چماق برابر می داند ؟

کلام را  ٬

گفتگو را ٬

 با به خاک کشیدن بر روی آسفالت فرزندان وطن تساوی می داند ؟

من سرم درد می کند ریاضیم و منطقم درد می کند .یک نفر مرا کمک کند .من دچار گیجی شده

ام .کمک.

                                                        من وطنم رادوست دارم

                                                                 وطنم را ٬

                                                               و ... طنم را ٬

                                                     و... تن... من ٬ درد می کند .

می خواهم شعر بگویم . ترانه بسرایم:

فواره های سبز ساقه های سبک بار

جوانه خواهند داد ای یار

ای یگانه ترین یار... 

وحدتی درون ام را می کاود

و کلام گونه ای

 پویایی نظاره ام را

قدیسان در وعده های کهن ظهور می کنند.

امروز طوفان شد

و دیروز هم

و تمام روزهایی که تو نیستی.

هویدا می شوی

تلخ و فرو گذار

                      - فاحشه ی ناتمام من .

هجوم می آوری

و فتح می شود

زنانگی ام

در بستر نا آرامت.