چهارشنبه ها برایم اما روز دیگری ست . متفاوت ، خسته کننده و کسالت بار .

به خانه که می رسم سنگینی خواب بر روی پلک ها آزارم می دهد . خوابم نمی برد اما .

امشب اما از آن همیشگی ها نبود .ویرانگر بود و عظیم .

نوا و مرکب خوانی شجریان ، احمد رضا احمدی و کمی ...

و من هنوز دستان تو را برای ادامه کافی می دانم . نامی برای تو ندارم که بتوانم تابستان را ادعا کنم .

                                        شاخه ای ابریشم از چشمانت بر می دارم

                                                    گفتم از تو نیست ؟

                                               گفتی :نه ، باد آورده است ...

                                                        احمد رضا احمدی

امروز میلاد این آقا ست . فرخنده باد.

همون که یک روز خوب با هم آشنا شدیم . و یک جای خوب : کوه . به همراهه چند فروند قوطی مملو از ماهی . و کثافتکاری های منحصر به ما چند نفر . و روز های خوب تری رو در کنارما بود . و شد یکی از خودمان . و حتا شاهد یکی از پرونده های جاریمان در دادسرا . و از همین جا به او اعلام می دارم که بایستی خودت را برای شهادت در حضور قاضی محترم آماده کنی . و این دوستی  افتخاری بس بزرگ برای او بود .و ما سالیان خوبی را در کنار هم به خوبی و خوشی زند گی کردیم ...

این نوشته تنها سیلان یک ذهن بیمار و عصیانگر است بی هیچ حذف و اضافه ای .پراکنده و گسسته و به کلام مبدل شده است..

اینجا

و انتهای یک آسمان که سردم است ...

برایم گوشواره های مس بیاورید

می خواهم خواب های این دوشیزه را لمس کنم

او که رو برو

- و بی هیچ تکراری -

بوی کافور

کیفورش کرده است...

من از صداقت ویران شدم . ویران...