آدم زیادی که فکر می کنه اولین اتفاقی که براش میفته رسیدن به ایجازه . بعد یه سوالایی به   ذهنش میاد و روزها بهش فکر می کنه که برای خیلی ها خنده داره مثلا :        

                                                           تو ای پری کجایی ؟

                                                        ـ  کجا می تونه باشه ؟

                                              "  انسان ٬ گرگی تنهاست "

                                                            سارتر

                                                      خدا را چه دیده ای

                                                           شاید فردا

                                               تمام فرودگاه های بی تعبیر

                                                  در پیله ای تنیده شوند

                                                  چنان که هیچ مسافری

                                                          در هیچ کجا

                                            هراس پروانه شدن نداشته باشد .

دعوت شدم و عارضم که :

۱ ـ از بچگی از دو چیز و فقط دوچیز می ترسیدم . یکی ارتفاع مستقیم مثل پل عابر و دیگری فضا و کهکشان ها . وقتی تصویر یا فیلمی میبینم که فضا رو نشون می ده احساس می کنم همه ی آدمای دنیا مرده ان و من تک و تنها و بی وزن توی فضا رها شدم . فشار خون و قندم میاد پایین و ...

۲ـ عاشق غذا درست کردنم . قرمه سبزی و قیمه بادمجون و عالی درست می کنم .به قول داداشم تو پختنیا فقط  آجر و نمی خورم . از هیچ غذایی بدم نمیاد .

 ۳ ـ مرگ آدما برام یه امر عادی و طبیعیه . اصلا دچار هیجان نمی شم ولی نبود چند نفر اگر بهش فکر کنم به جنون می کشدم .ایرج بسطامی ٬ فرهاد مهراد٬ پرویز فنی زاده و چه گوارا . البته آدم نوستالوژیکیم .

۴ ـ انجام سه کار برام خیلی دشواره : صبح زود از خواب بیدار شدن ٬ شب زود خوابیدن و حموم رفتن .

۵ ـ از دوفقره عذاب وجدان رنج می برم یکی رای دادن اجباری انتخابات اخیر شورای شهر به خاطر گزینش چند روز آیندم و دیگری پاسخی که سه سال پیش توی گزینش دادم در مقابل سوال " نظرت راجع به ولایت فقیه چیه ؟ "

این ماجرا اپیدمی شده و هرکس دوست داشت می نویسه دیگه . احتیاجی نیست که من  پنج نفر و اسم ببرم .